Hindi na sumisikat ang araw
Tahimik na ang tandang sa umaga
Ni hindi ko na nadadama ang luha ng mga ulap
Pawala na ang hiig ng mga ibong nagsisiliparan
Tumatabang na ang tubig-alat
Bumababa na ang alon sa dagat
Pahina na nang pahina ang bulong hangin
Nagsasama na ang mga ulap
Unti-unti’y dumidilim at tila nagagalit
Kumukulog na parang walang bukas
Lumalakas na ang tama ng kidlat
Nangungusap ang mga bituing naglalaho
Dahan-dahan nang bumabagsak ang mga puno
Nalalapit na ang katapusan
Dahil…
Hindi ko na makita…
At hindi ko na marinig…
Ni hindi ko na madama
Ang mundong marahang ibinigay sa atin
na sa alaga’y pinagkaitan natin
at sinira ng konsensya nating bitin.
by: Aurea D. Tolosa